اين جمله عبارت مرحوم سيّد رضىّ است . « ثُمَّ خَلَقَ سُبْحَانَهُ لاِِسْكانِ سَماواتِهِ ، وَعِمارَةِ الصَّفِيحِ الاَْعْلَى مِنْ مَلَكُوتِهِ خَلْقاً بَدِيعاً مِنْ مَلائِكَتِهِ » ( پس خداوند سبحان بعد از ايجاد آسمانها كه از جمله ملكوت او هستند ، براى ساكن كردن در آن و معمور ساختن قسمت اعلاى آن جمعى از ملائكه را كه مخلوق شگفت او مىباشند آفريد . ) « سبحانه » مفعول مطلق تأكيدى است كه فعل آن محذوف و در اصل « سَبَّحْتُ سُبْحانَهُ » بوده است ; يعنى تسبيح كردم خداوند را تسبيح كردنى كه مناسب با شأن و مقام اوست . « سماوات » جمع « سماء » و به معناى عالم بالاست ; برحسب ظاهر عالم بالا خورشيد و ماه و ستارگان هستند . « عمارة » به معناى تعمير و آبادانى است ; همان گونه كه زمين به وسيله انسانها تعمير و آباد شده و قرآن در اين باره فرموده است : ( هو انشأكم من الارض و استعمركم فيها ) ( 1 ) خدا شما را از خاك آفريد و شما را براى عمارت و آباد ساختن زمين برگماشت ، آسمان نيز به وسيله ملائكة اللّه معمور و آباد شده است . « صفيح » از « صفحة » به معناى صفحه مىباشد ، « الصّفيح الاعلى » به معناى صفحه عالم بالاست . گرچه در صفحه عالم بالا خورشيد ، ماه و ستارگان بسيارى وجود دارد ولى در بين آنها جاهاى خالى فراوان است ، خورشيد با آن عرض و طولى كه دارد و چند برابر زمين است به چشم ما كوچك مىآيد ، آن وقت بين خورشيد و ستارگان ديگر فاصله هاى زيادى است كه اين فاصله ها جاهاى خالى آسمان است كه ملائكه در اين جاهاى خالى هستند . خلاصه همه صفحه هاى عالم بالا را خداوند به وسيله ملائكه پر كرده و اين خلأها پر از ملائكه است .

--> 1 - سوره هود ، آيه 61